خانواده

فروش مجازی، آینده ای در دسترس

ایران بان نو: مریم نصیری// کشور ایران دارای اقلیم­ های متنوع با مردمی با فرهنگ­ها و سنت­های بسیار متنوع می­ باشد. هر منطقه از کشور ما با توجه به اقلیم و فرهنگ آن منطقه هنرها و صنایع دستی مختلفی را داراست. برخی از این هنرها قابلیت ثبت جهانی دارد. اما متاسفانه به دلیل اینکه اغلب مناطقی که بافت سنتی و هنر و صنایع دستی خود را حفظ کرده­ اند، از امکانات دور هستند و توجهی نیز از سوی مسئولین به آنها نمی­شود، این فرهنگ و هنر در حال از دست رفتن است. در حالی که افراد این مناطق به عنوان ظرفیت­های انسانی بسیار توانمند، می ­توانند با فعالیت در حوزه سنت و هنر خود نقش موثری در پیشرفت اقتصادی شهر و کشور خود ایفا کنند. ایجاد زیرساخت برای این امر، کاری است زمان­بر و خارج از حوصله مسئولین ما. اما اگر همه این مناطق بتوانند به اینترنت دسترسی داشته باشند می­ توانند از آن طریق هنرهای خود را در عرصه ملی و بین ­المللی به نمایش بگذارند. بدیهی است که فعال شدن نیروهای انسانی مستعد این مناطق می ­تواند موجی از تحول در این بخش از اقتصاد به همراه داشته باشد. موضوعی که سایر کشورها حتی از آن برای جذب توریست نیز استفاده می­کنند. این موضوع در مناطق مرزی اهمیتی دوچندان پیدا می­کند. فقر و بلااستفاده ماندن نیروهای انسانی در مناطق مرزی منجر به ناامنی اقتصادی و در نهایت ناامنی اجتماعی می­شود. البته که آموزش به افراد برای استفاده از بستر بازارهای مجازی امری ضروری است و باید دانش آن به بومیان هر منطقه انتقال داده شود تا از مشکلات و مخاطرات آن نیز آگاه باشند.

افزایش یادگیری و آموزش

گسترش فضای مجازی ماهیت آموزش را نیز متحول کرده است. فضای مجازی همچون هنرستان­ها قابلیت پرورش هنرجو در زمینه­ های مختلف دارد. این امر سبب شده که آموزش نیز گسترش پیدا کند؛ زیرا در این حوزه نیز سختی برگزاری کلاس­های حضوری، مانند یافتن کلاس و محل تدریس برای اجاره یا خرید، کسب مجوزهای مرتبط و … از بین می­رود. در واقع هر فردی که در خود توانمندی تدریس -دروس علمی و آکادمیک و یا فنی و مهارتی- ببیند می­تواند با گوشی همراه خود برای خود شاگردانی پیدا کند و از طریق همان یک تلفن همراه نیز تدریس کند. حجم بالای کلاس­های آموزشی (اعم از آشپزی، صنایع دستی، علمی) در فضای مجازی حاکی از این واقعیت است. یکی از دلایل افزایش کلاس و تدریس در فضای مجازی را می­توان آزادی عمل زنان نام برد. هر زنی که بار کاری بیرون از خانه بر دوش او باشد، طبعا شرکت در کلاس­های حضوری برای او با سختی همراه است؛ اگر خانه ­دار و فرزنددار باشد، این سختی­ها چندین برابر خواهند شد. یکی از دلایلی که مادران به سختی می­توانند در فضای آکادمیک تحصیلات خود را ادامه دهند و یا در کلاس­های مورد علاقه خود  شرکت کنند – چه به عنوان معلم و مربی و یا دانش­ آموز و هنرآموز- عدم وجود بستری مناسب در جامعه است. با افزایش استفاده از کلاسهای مجازی حالا همان زنان و مادران در خانه خود تبدیل به معلم و مدرس شده ­اند و در حال شکوفا کردن استعدادها، دنبال کردن علاقه ­ها و تولید ثروت هستند.

پویایی کسب و کار

بستری که در فضای مجازی وجود دارد، سبب می­شود تولیدکننده از بازخورد مشتری­های خود آگاه شود، مصرف کنندگان کالاها با ثبت نظرات خود در صفحه فروش محصولات، از یک طرف به خریداران دیگر در انتخاب نوع محصول کمک می­کند و از طرف دیگر تولیدکننده را از نقاط قوت و ضعف محصولش آگاه می­کند و این سبب می­شود فرد نقایص محصول خود را برطرف کند. در واقع در بازارهای دیجیتال تولیدکننده و مصرف ­کننده هر دو در حال کمک به بهبود کیفیت تولید هستند.

حوزه بازاریابی و فروش محصول

نحوه توزیع محصول تولید شده در میان کسانی که در تولید آن نقش داشتند، همیشه موضوع بحث بوده است. اینکه یک عده­ ای که در جریان تولید کالاها و خدمات مولد قرار ندارند و از طریق فعالیت های نامولد و مزاحم اختلال ­زا، سهم بزرگی از سود محصول را تصاحب میکنند، از مشکلات مهم کسب و کارها بوده است. حضور گسترده بخش نامولد، با درآمدهای بالا و تعهدات کم، هزینه فرصت منابع را برای سرمایه­ گذاری های مولد افزایش داده است. لذا تقاضای سرمایه گذاری به شدت کاهش یافته. بنابراین جولان بیش از حد بخش نامولد فضای اقتصادی کشور را فضایی غیرتولیدی کرده است.

با گسترش دسترسی به فضای مجازی و بازارهای آنلاین، در جامعه شرایطی بوجود میاید که افراد می­توانند بدون نیاز به دلالان برای مهارت و هنر خود مخاطب و مشتری جذب کنند. چرا که هر کسی می­تواند با سرمایه اندک و هنر خود و بدون نیاز به وام­های کلان برای راه ­اندازی کارگاه­های تولیدی و … در خانه خود محصولی بسازد و آن را از طریق صفحات مجازی بفروش برساند. بنابراین بازارهای مجازی و آنلاین انگیزه و رغبت برای تولیدات کوچک و خانگی افزایش می­دهد که این امر در نهایت به رشد تولیدات خانگی می­ انجامد. زمانی که افراد به مهارت های خود بپردازند و آنها را در مسیر اقتصادی قرار دهند، سبب رشد اقتصادی خانواده نیز می­شود. از طرفی هنگامی که افراد خود را در چرخه اقتصادی مفید احساس کنند موجب افزایش اعتماد بنفس آنها می­شود و به آنها هویت می­بخشد و در نهایت نشاط روحی برای افراد به ارمغان می ­آورد.

تسهیل فرآیند تولید و امکان ارزآوری

بازارهای مجازی می­توانند به راحتی بروکراسی­ های ادارای برای گسترش مبادلات اقتصادی -چه داخلی و چه خارجی- را دور بزنند. به طور مثال در کشور ما اگر فردی بخواهد یک مغازه کوچک برای فروش محصولاتش دست و پا کند ابتدا باید یک محل مناسب برای نوع محصول خود بیابد و سپس از ادارات مختلف مانند شهرداری، نیروی انتظامی، اداره بهداشت و … مجوزی برای فعالیت در آن مکان بگیرد. همه اینها را در کنار هزینه خرید و یا اجاره مغازه، رفت و آمد و غیره بگذارید. در مواقع بسیاری هم پیش می آید که فرد به خاطر یک مساله کوچک ما­ه ­ها معطل گرفتن جواز از یکی از ادارات مانده است. اینها عمده دلایلی است که فرد را از پا گذاشتن در مسیر بنگاه تولیدی شدن بازمی­دارد. چرا که با یک حساب ساده می­توان دریافت که برای آغاز یک کسب ­وکار ولو کوچک، باید سرمایه فراوان داشت. قطعا زمانی که فردی بخواهد با بازارهای خارج از ایران ارتباط برقرار بکند، همه این سختی­ها و دوندگی­ ها و کسب مجوزها چندین برابر می­شود. به خصوص در کشور ما که کاغذبازی فراوان مورد علاقه ادارات و مسئولین است. در واقع بروکراسی­ های ادارای در بیشتر مواقع بجای تسهیل امر صادرات، تبدیل به مانع شده ­اند. به طوری که برخی مواقع تولیدکننده­ ها بویژه تولیدکنندگان خرد از داشتن بازار در کشورهای دیگر منصرف می­شوند و به تامین بازارهای داخلی اکتفا می­کنند.

یکی از کارهایی که بروکراسی اقتصادی در بخش صادرات انجام می­دهند، ارتباط گیری بخش اقتصادی کشور ما با بازارهای کشورهای دیگر است که تولیدکننده ناچار است برای یافتن بازار و متقاضی محصول خود این روند پرپیچ و خم اداری را طی کند. حالا با گسترش فضای مجازی، این ارتباط ­گیری­ ها بسیار سهل شده و تولیدکننده به راحتی می­تواند از درون کارگاه یا منزل خود با بازارهای متقاضی خارجی ارتباط بگیرد و برای محصولات خود مشتری پیدا بکند؛ آنهم فقط بوسیله یک گوشی موبایل. این افزایش ارتباط ­گیری اقتصادی به نوبه خود سبب گسترش همکاری نیز می­شود. البته انتظار گسترش همکاری­ها در گام اول، ساده ­انگارانه است اما می­تواند به عنوان یک هدف میان­ مدت قابل حصول باشد.

ایجاد رقابت و تعادل در بازار

طبق آنچه در قسمت بازاریابی و فروش محصول گفته شد، گسترش فضای مجازی و بوجود آمدن بسترهایی برای فروش کالا در آن، سبب افزایش تولیدات خانگی و تولیدات کوچک می­شود. افزایش تولید در هر بخشی سبب ایجاد رقابت بین­ تولیدات همان بخش می­شود. رقابت از طرفی به گفته آدام اسمیت سبب ایجاد تعادل در بازار می­شود. چرا که هر کدام از تولیدکنندگان می­کوشد برای گرفتن سهم بازار قیمت کمتری ارائه دهد. از طرف دیگر رقابت سبب کشف بهترین­ها در عرصه فعالیت اقتصادی می­شود؛ زیرا هر کدام از تولیدکنندگان سعی می­کنند محصولات خود را با خلاقیت بیشتری تولید، بسته­ بندی و به فروش برسانند.

بنابراین رقابت در تولید یک محصول افراد را ناچار می­کند برای بقا و موفقیت خود کردار عقلایی پیشه کنند. البته این مطلب را می­توان به راحتی در صفحات مربوط به کسب و کارها در اینستاگرام و یا کانال­های فروش در پیام رسان­های مختلف مشاهده کرد.

توزیع عادلانه ثروت

زمانی که افراد در همه نقاط کشور بتوانند با اتصال به شبکه ­های اینترنتی محصولات تولیدی خود را بفروش برسانند، این امر سبب تولید ثروت در نقاط مختلف کشور می­شود و می­تواند به توزیع عادلانه ثروت کمک کند.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا