گفتگو

ما صادرات چمدانی داریم!

ایران بان نو : رویا کاکاوند// اشرف حاتمی، زاده شهر هنرپرور یزد است. 58 ساله است و از سال 1354 کار را با آموختن سوزن دوزی، ترمه دوزی، چهل تکه دوزی، خیاطی بدون الگوی سنتی و … شروع کرده است. سال 63 به قزوین مهاجرت کرده و در آن شهر کار هنری را ادامه داده است. کم‌کم همسایه‌ها و آشنایان که کار او را دیدند او را تشویق کردند. به این ترتیب در خانه شروع به آموزش چند نفر دیگر کرد.

 او می‌گوید:« مردم از کار من خوششان می‌آمد و من را ترغیب می‌کردند کارم را گسترش بدهم. بعد از این که 8 نفر را آموزش دادم. دیدم از پس کار برمی‌آیم و می‌توانم پس به فکر توسعه کارم افتادم. تا سال 1381 تولیدی نمایشگاه و مغازه را راه‌اندازی کردم. ما اکنون در آموزشگاه‌مان جواهر دوزی، درباری‌دوزی، گلیم بافی، قالی بافی، مروارید دوزی، چهل‌تکه دوزی پیشرفته، چهل‌تکه دوزی سنتی، خیاطی سنتی بدون الگو و… را آموزش می‌دهیم. کارآموزان می‌توانند رایگان آموزش ببینند و بعد کار کنند و دستمزد بگیرند.»

او فضایی را اجاره کرد در بخشی از آن کارگاه تولیدی و آموزشگاهش را راه‌اندازی کرد و بخش دیگر را به نمایشگاه و فروشگاه کارهایش اختصاص داد. او نام «سیان» را برای مجموعه‌اش انتخاب کرد. این نام در زبان زرتشتی به معنای فیروزه است.

او حالا کارهایش را در نقاط مختلف کشور مانند تهران، کرج ، زنجان و … توزیع می‌کند. او همچنین کارهایش را به شکل چمدانی به کشورهای مختلفی مانند کانادا، ترکیه، کردستان عراق و … صادر می‌کند. همچنین شرکت «سیان» تاکنون در 10 کشور از جمله روسیه، کردستان عراق، ارمنستان، تاجیکستان، دوبی و… نمایشگاه برگزار کرده است.

 حاتمی می‌گوید:« همسر و فرزندانم خیلی من را حمایت کردند . من هم با علاقه و پشتکار کارم را پیگیری می‌کردم تا جایی که در سال 1391 به عنوان هنرمند برتر کشور و کارآفرین برتر استان قزوین انتخاب شدم.»

او مشکل اصلی در روند کارش را مشکلات مادی می‌داند:« ما سفارش می‌گیریم و باید کار را تولید کنیم اما برای تهیه مواد اولیه دست و بالمان خالی است . الان هم به خاطر شرایط اقتصادی موجود کسی چک و قسط قبول نمی‌کند و باید نقدی مواد اولیه را تهیه کرد. همین شرایط کار را مشکل می‌کند. هر چند تا به حال هر طور شده مشکل را حل کرده‌ام.»

همه‌گیری کرونا و رکودی که در بازار ایجاد کرده بخش دیگر از مشکلات جدی است که این کارآفرین را با دردسر مواجه کرده است.

 او می‌گوید:« مشکل دیگری که داریم این است که ما تولید داریم. نمی‌شود بگویم کار نکنید. چون همه کسانی که با ما کار می‌کنند به کارشان نیاز دارند. اما به خاطر کرونا فروش نداریم و هزینه‌ای که کرده‌ایم برنمی‌گردد. ما دو تا کارگاه داریم که از سازمان صنایع دستی اجاره کرده‌ایم. اما چون فروش نداریم نمی‌توانم اجاره آن‌ها را بپردازم. الان 4 ماه است که اجاره‌ها را نداده‌ام . نمایشگاه هم چون زیرزمین، مسقف و کم نور است مورد اقبال مردم نیست چون مردم می‌ترسند که در چنین فضایی خطر ابتلا به کرونا بیشتر باشد پس نمی‌آیند و خرید نمی کنند.»

او معتقد است ارگان ها و سازمان های دولتی باید برای حل مشکل افرادی مانند او پا پیش بگذارند. حاتمی می‌گوید:« سازمان‌های دولتی باید بیایند برای هدیه دادن، عیدی دادن و مانند این‌ها از کارهای افرادی مثل ما استفاده کنند تا ما هم دست و بالمان برای کار بازتر شود.»

 او یکی دیگر از مشکلاتش را شاگردانی می‌داند که از او آموخته‌اند و با کمک او کار راه‌انداخته‌اند اما حالا تبدیل به رقیب شده‌اند و برخی از آنها برایش دردسر درست می‌کنند.

البته با تمام این مشکلات حاتمی معتقد است هر زنی می‌تواند با کمترین‌ها کاری برای خودش راه بیاندازد. او می‌گوید:« هر زنی می‌تواند کارآفرین باشد. کافی است النگو یا گوشواره گوشش را بفروشد تا کاری را شروع کند و درآمد خوبی هم داشته باشد. من خودم با هزینه خیلی کم شروع به کار کردم. هرکسی می‌تواند فقط کافی است تلاش کند و بخواهد تا به بهترین جاها برسد.»

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا